Ria werkte jarenlang als verzorgende bij Cello, maar toen ze met pensioen ging, trok ze de deur niet achter zich dicht. Ze bleef als vrijwilliger, omdat ze de band met de bewoners simpelweg niet wilde verbreken. Inmiddels is ze al ruim twintig jaar een vertrouwd gezicht in het leven van bewoner Jan.

Een klik
De basis voor haar vrijwilligerswerk werd jaren geleden gelegd bij bewoonster Nel. Na haar overlijden was het voor Ria belangrijk dat ze opnieuw een klik met iemand zou gaan voelen. Die klik vond ze bij Jan, die ze al kende uit de tijd dat hij nog in Haarsteeg woonde.

Ria is samen met Hennie vrijwilliger van Jan; zij zijn “zijn ogen, oren en stem”. Ria haar ervaring in de zorg is daarbij haar grootste kracht. Door haar kennis en de hechte band met Jan kan ze goed verwoorden wat hij nodig heeft aan familie, begeleiders en andere betrokkenen. 

“De zus en zwager van Jan wonen verder weg, waardoor het fijn is dat ik, samen met Hennie, die vertrouwde schakel mag zijn,” vertelt Ria. Ze ondernemen regelmatig leuke dingen, maar nemen ook belangrijke afspraken van het zorgpersoneel over. Zo gaan ze met hem mee naar het ziekenhuis, doen ze boodschappen, kopen ze kleding en genieten ze samen van visjes eten, uitstapjes maken of Ajax kijken.

Een concreet resultaat van de band tussen Ria en Jan is het ‘Wensenboek’ dat ze samen maakten. Hierin staan geen vage ideeën, maar echte wensen voor wanneer Jan er niet meer is. Zo wil hij bij speciale gelegenheden geen droge cake, maar liever kibbeling met een biertje. En als het aan Jan ligt, blijft hij gewoon op zijn eigen vertrouwde kamer.

 “Vrijwilligerswerk doe je met je hart,” zegt Ria. “Het geeft je energie, je maakt iemand blij en je krijgt er zelf net zoveel voor terug.” Wanneer Ria en Hennie na een bezoekje weer naar huis gaan, krijgen ze steevast hetzelfde afscheid van Jan: “Houdoe war, en bedankt!” Een nuchtere afsluiting van een onmisbare band.